Ο αθλητισμός ως γνωστόν δημιουργήθηκε στην επίσημη του μορφή στην Αρχαία Ελλάδα. Η πάλη, το τρέξιμο, ο Μαραθώνιος, τόσο ως δραστηριότητες, όσο και ως ορολογία είναι παράγωγα της ελληνικής σκέψης και φιλοσοφίας, όσο και πρακτικής.

Ancient Greece, race illustrationΣτην Αρχαία Ελλάδα, ο αθλητισμός είχε πολλές διαστάσεις και χρησιμότητες ανάλογα με το που έβρισκε εφαρμογή. Στην Αθήνα, για παράδειγμα, πολιτιστική πρωτεύουσα της εποχής, ο αθλητισμός θεωρούνταν κοινωνικό και πολιτισμικό αγαθό και είχε παιδαγωγικό χαρακτήρα. Αντίθετα στην μιλιταριστική και σκληρή Σπάρτη, ο αθλητισμός χρησιμοποιούταν κυρίως για το χτίσιμο του πολεμικού χαρακτήρα και για την στρατιωτική εκπαίδευση των νεαρών Σπαρτιατών.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες, είναι μια καλή αναφορά σχετικά με το πώς οι Αρχαίοι Έλληνες έβλεπαν τον αθλητισμό. Μια αθλητική συνάθροιση με κύριο σκοπό την προώθηση ιδεών όπως η ειρήνη και η ευγενής άμιλλα, η επιτομή του «ευ αγωνίζεσθαι», δηλαδή της προβολής της συμμετοχής με τιμή, περισσότερο και από το αποτέλεσμα, οι οποίοι ήταν άλλωστε και η αφορμή για το σταμάτημα των εχθροπραξιών στην αρχαία Ελλάδα, καθ’ όλην τη διάρκειά τους.

Πνεύμα υγιές μέσα σε σώμα υγιές ήταν σε ελεύθερη απόδοση το ρητό των αρχαίων Ελλήνων.

Στην μεταγενέστερη αρχαία Ρώμη ο αθλητισμός, πέρα από την προπαρασκευαστική του αξία για στρατιωτικούς λόγους, για την εκπαίδευση των στρατιωτών/ λεγεωνάριων, αλλά και την εκπαιδευτική, επιμορφωτική, παράγωγο των αρχαιοελληνικών καταβολών, απέκτησε και μια νέα μορφή, αυτήν της διασκέδασης και ψυχαγωγίας για τις πλατιές μάζες, μια μορφή πιο εμπορική και αρκετά πλέον, τηρουμένων των αναλογιών, διαδεδομένη και στην σύγχρονη εποχή.

Ποιος άραγε δεν γνωρίζει τους περίφημους μονομάχους και το επιβλητικό Κολοσσαίο, μνημείο στην υπηρεσία της διασκέδασης του ρωμαϊκού πλήθους, που κατά βάση ήταν προπομποί του αθλητισμού και των σπορ ως θέαμα και ως κοινωνική ψυχαγωγία, όπως τα βιώνουμε στις ημέρες μας.

Τα μηνύματα διαφορετικά απ’ ότι στην αρχαία Ελλάδα, καθώς η συμμετοχή δεν επιβραβευόταν τόσο όσο το τελικό αποτέλεσμα. Πολύ δε περισσότερο όταν η αναφορά γίνεται για τις ρωμαϊκές αρένες, όπου ο νικητής επιβίωνε και ο ηττημένος δεν είχε πιθανότητες επιβίωσης, άλλες, από αυτές που, σπάνια, του έδινε η φιλευσπλαχνία του εκάστοτε αυτοκράτορα.